Një analizë e fundit e përshkruan Republikën Islamike të Iranit si një regjim që po hyn në një cikël vetëshkatërrues: protestat shpërthejnë, shtypen me forcë dhe pastaj rikthehen, sepse shkaku bazë—kalbëzimi politik dhe dështimi ekonomik—mbetet i pandryshuar.
Sipas argumentit të analizës, zyrtarët e linjës së ashpër në Teheran mund të vendosin sërish “shtypje të vendosur”, por kjo taktikë është dëshmuar e përkohshme. Çdo valë represioni, thotë teksti, krijon terren për protestën pasuese dhe e thellon hendekun mes shtetit dhe shoqërisë.
Në fokus vendoset edhe pozita e udhëheqësit suprem Ali Khamenei, i cili i ka quajtur protestuesit “vandalë”, por që në analizë paraqitet si shenjë e lodhjes së sistemit, me një tranzicion të pasigurt për të ardhmen dhe pa një pasardhës të qartë pas vdekjes së ish-presidentit Ebrahim Raisi në vitin 2024.
Analiza krahason valën aktuale me protestat masive të viteve 2022–2023, të cilat shpërthyen pas vdekjes në paraburgim të Mahsa Amini. Aty përmenden bilance të rënda: qindra të vrarë dhe dhjetëra mijëra të arrestuar. Por, ndryshe nga atëherë, vala e tanishme thuhet se shtyhet më shumë nga zhgënjimi ekonomik—me inflacion të lartë dhe rënie të ndjeshme të vlerës së monedhës.
Në planin e jashtëm, teksti ngre dilema edhe për reagimin amerikan: nga shtimi i presionit diplomatik me aleatët, te diskutimet për mënyra që do ta thyenin bllokadën e internetit dhe censurën brenda Iranit. Megjithatë, në përfundim, mesazhi kryesor është se Irani po ecën drejt një pikë kthese: regjimi mund ta shuajë zjarrin e sotëm, por me këtë trajektore, një tjetër do të ndizet—dhe më herët a më vonë, diçka “do të çahet” në mënyrë të madhe.
