Kur flasim për lidershipin në kohë krizash, shpesh mendojmë për podiume dhe fjalime. Por, në historinë e Kosovës, lidershipi më transformues lindi në ilegalitet, larg dritave të vëmendjes dhe nën rrezikun e vazhdueshëm të asgjësimit. Zahir Pajaziti nuk ishte thjesht një ushtar; ai ishte arkitekti i parë i një strategjie që ndryshoi kursin e historisë sonë: kalimin nga rezistenca pasive në atë aktive çlirimtare.
1. Visionari i Celulave të Para
Në fillim të viteve ’90, Kosova lëngonte nën një shtypje sistematike. Ndërkohë që shumica kërkonte rrugë diplomatike, Zahiri kuptoi se pa një “mburojë” ushtarake, diplomacia do të mbetej pa forcë zbatuese. Ai ishte lideri që diti të koordinonte guerilët e parë, duke krijuar struktura operative që funksiononin me saktësi kirurgjikale. Ky ishte lidership në veprim: ndërtimi i një organizate nga hiçi.
2. Teoria e “Faktit të Kryer”
Zahiri besonte te fuqia e aksionit. Për të, çdo aksion kundër policisë dhe administratës pushtuese ishte një mesazh për popullin: “Nuk jemi të pashpresë.” Ai arriti të thyejë murin e frikës, duke i treguar botës dhe regjimit serb se në Kosovë kishte lindur një forcë e re që nuk njihte kompromisin. Ky lloj lidershipi kërkonte një guxim pothuajse mbinjerëzor, pasi pesha e përgjegjësisë mbi shokët dhe fatin e lëvizjes binte kryesisht mbi supet e tij.
3. Lidershipi përmes Shembullit (Lead by Example)
Ajo që e bën Zahirin figurë qendrore të UÇK-së ishte prania e tij në vijën e parë. Ai nuk udhëhiqte nga zyrat apo nga distanca. Ai ishte aty, në çdo pritë, në çdo lëvizje dhe në çdo rrezik. Rënia e tij më 31 janar 1997, së bashku me Hakif Zejnullahun dhe Edmond Hoxhën, ishte dëshmia finale e këtij lidershipi: sakrifica e jetës për idealin e përbashkët.
Pse kjo ka rëndësi për ne sot?
Për ne në “storm” dhe ILC, Zahir Pajaziti mbetet referenca kryesore e asaj që ne e quajmë “Lidership Civil i shkrirë në Mbrojtje Kombëtare”. Ai na mëson se:
-
Inicativa vlen më shumë se pritja.
-
Organizimi është çelësi i suksesit, pavarësisht sa i fuqishëm është kundërshtari.
-
Integriteti i liderit matet me gatishmërinë për të mbajtur peshën më të rëndë.
Sot, 29 vjet pas rënies së tij, stuhia që ai nisi nuk është shuar. Ajo është transformuar në shtetin që ne sot kemi për detyrë ta ndërtojmë dhe ta udhëheqim me të njëjtin përkushtim.
Lavdi Zahir Pajazitit dhe bashkëluftëtarëve të tij!
