Pas dy javësh bombardime, marina iraniane është asgjësuar pothuajse tërësisht, por Teherani po mban peng çmimet botërore të naftës dhe kërcënon me përdorimin e rezervave të uraniumit.
Presidenti Donald Trump ka deklaruar se objektivat ushtarake janë arritur para afatit, por situata mbetet e tensionuar. Regjimi në Teheran, megjithëse i dëmtuar rëndë, po përdor 440 kilogramë uranium të pasuruar si mjetin e fundit të shantazhit ndaj Shteteve të Bashkuara të Amerikës, duke krijuar frikë për një “bombë të pistë”.
Çmimi i naftës është rritur me 25 për qind, duke rënduar xhepat e konsumatorëve kudo në botë. Ndërsa Trump kërkon të fokusohet te tregjet shtëpiake para zgjedhjeve, Irani vazhdon të godasë tankerët në Ngushticën e Hormuzit. Kjo ka detyruar Uashingtonin të pezullojë sanksionet ndaj naftës ruse për të parandaluar kolapsin energjetik.
Në terren, mbi 2,200 Marina janë nisur drejt rajonit, me dyshimin se shënjestra e radhës është Ishulli Kharg. Senatori Lindsey Graham ka lënë të kuptohet se kontrolli i këtij ishulli do të përcaktojë fatin e luftës. Megjithatë, një pushtim tokësor mbetet një rrezik i madh që mund të rrisë numrin e viktimave amerikane.
Pasuesi i Khameneit, djali i tij Mojtaba, po përballet me presionin e vijës së ashpër brenda Gardës Revolucionare Islamike. Ekspertët paralajmërojnë se nxitimi i Trump-it për të mbyllur luftën mund të lërë hapur shtegun për një Iran edhe më të paparashikueshëm, duke e shndërruar suksesin ushtarak në një sfidë strategjike.
Deri tani, kostoja e luftës është ndjerë në çdo pompë benzine dhe në çdo faturë energjie. Pyetja që shtrohet është nëse asgjësimi i kapaciteteve të Iranit do të sjellë qetësinë e premtuar, apo nëse SHBA-ja po hyn në një fazë të re të një konflikti që nuk ka një strategji të qartë daljeje.
