Pyetja “a po i vjen fundi Putinit?” rikthehet sa herë që lufta në Ukrainë hyn në faza të reja presioni, ose kur në skenë dalin deklarata për negociata. Këtë javë, Moska u shpreh se diskutimet për një armëpushim (pa një marrëveshje të plotë) “nuk janë serioze”, ndërsa në të njëjtën kohë u shfaq një duel deklaratash SHBA–Ukrainë–Rusi për gatishmërinë e palëve për paqe.
Në planin formal, Putin nuk duket pranë “fundit”: ai u betua për mandatin e ri gjashtëvjeçar në maj 2024, që e çon në krye të shtetit deri më 2030. Ndërkohë, paketa e ndryshimeve kushtetuese të miratuara në vitet e fundit i ka “resetuar” kufizimet e mandateve, duke e bërë të mundur që ai të kandidojë sërish dhe potencialisht të qëndrojë deri më 2036.
Në planin e brendshëm, Kremlini vazhdon të mbështetet në stabilitet institucional dhe kontroll politik, ndërsa matjet e njohura të opinionit në Rusi shpesh raportojnë nivele të larta miratimi për Putinin (me shifra rreth mesit të 80%-shit në fund të 2025, sipas raportimeve që citojnë sondazhe).
Por viti 2026 nis me presion ekonomik më të dukshëm: Reuters raportoi se të ardhurat buxhetore ruse nga nafta dhe gazi ranë me 24% në 2025 – niveli më i ulët që nga 2020 – të ndikuara nga çmimet globale dhe luhatjet e rublës. Në të njëjtën kohë, shpenzimet e mbrojtjes mbeten të larta në planifikimet buxhetore (me shifra të mëdha të parashikuara për 2026), duke e bërë ekuilibrin fiskal edhe më të ndjeshëm.
Një tjetër faktor që ndikon te “qëndrueshmëria” e sistemit është klima e brendshme e të drejtave dhe e hapësirës për kritikë: raportues të OKB-së kanë paralajmëruar për përdorimin e legjislacionit të sigurisë/nacionalizmit për të shtypur mospajtimin dhe shprehjen anti-luftë.
Sa i përket skenarëve realë të ndryshimit, edhe vetë Putin ka pranuar publikisht se tema e pasardhësit “i rri në mendje”, ndërsa Reuters ka theksuar se nuk ka një pasardhës të qartë dhe se, sipas kushtetutës ruse, kryeministri do të merrte kompetencat presidenciale nëse presidenti nuk mund t’i ushtrojë detyrat.
Për momentin, “fundi” i Putinit nuk duket si ngjarje e afërt, por si një debat që varet nga tri boshtet kryesore: ecuria e luftës dhe një marrëveshje e mundshme, presioni i ekonomisë/buxhetit dhe raportet e brendshme të elitave.
