Në Forumin Ekonomik Botëror në Davos, Donald Trump mori vëmendjen kryesore me deklarata dhe lëvizje që e mbajtën sallën “në pritje”: nga retorika për Groenlandën te paralajmërimet për tarifa ndaj partnerëve europianë. Në fjalimin e tij, ai zbuti tonin, duke insistuar se SHBA nuk do ta marrë ishullin me forcë, dhe më pas dha sinjale se po kërkohet një kornizë marrëveshjeje që lidhet me shqetësimet e sigurisë në Arktik.
Por, sipas shkrimit, momenti që e shënoi javën nuk ishte ai i Trumpit—ishte fjalimi i kryeministrit kanadez Mark Carney. Ai kërkoi që liderët të “jetojnë të vërtetën” dhe të mos sillen sikur rendi ndërkombëtar i pasluftës ende funksionon “siç reklamohet”. Carney e përshkroi këtë rend si një “fiksion të dobishëm” ku të fortët shpesh përjashtojnë veten nga rregullat kur u konvenon.
Mesazhi i tij ishte i drejtpërdrejtë: bota po futet në një fazë rivaliteti të ashpër të fuqive të mëdha, ku integrimi ekonomik përdoret si presion dhe ku vendet “në mes” duhet të bashkohen për të mos u kthyer në objekt të pazareve. Fraza që bëri jehonë në Davos ishte: “Nëse s’jemi në tavolinë, jemi në menu.”
Figura të njohura të debatit global e përshëndetën fjalimin për qartësi dhe peshë morale. Ndërkohë, Trump reagoi publikisht me tone të ashpra dhe, sipas artikullit, ndërmori edhe një hap simbolik ndaj Kanadasë lidhur me një iniciativë të tij të re. Në sfond, Davos-i la një mesazh të fortë: “normalja” e vjetër nuk po kthehet lehtë—dhe vendet e mesme po kërkojnë rol më të madh në rishkrimin e rregullave.
