Në Iran po zhvillohet një përplasje që nuk shihet në front, por në faqet e gazetave, brenda elitës politike dhe në mënyrën se si regjimi po e përgatit publikun për atë që mund të vijë më pas.
Një analizë e Iran International mbi shtypin iranian tregon një ndarje të dukshme: reformistët dhe moderatët kërkojnë mënyra për të arritur marrëveshje me Shtetet e Bashkuara, ndërsa mediat e vijës së ashpër po flasin gjithnjë e më shumë sikur një raund i ri lufte mund të jetë i pashmangshëm.
Gazeta reformiste Etemad e vendosi debatin drejtpërdrejt nën titullin “Duhet të negociojmë”. Figura reformiste argumentojnë se Irani ndodhet mes tri zgjedhjeve: kapitullimit, përshkallëzimit ose uljes së tensioneve. Për ta, rruga më pak e kushtueshme është një marrëveshje që i jep fund gjendjes së zgjatur “as luftë, as paqe”.
Në anën tjetër, gazetat e afërta me vijën e fortë dhe Gardën Revolucionare po përdorin një gjuhë krejt tjetër. Kayhan ka argumentuar se Irani duhet të jetë i përgatitur për një luftë më të gjerë, ndërsa Javan i ka përshkruar kërcënimet amerikane si presion psikologjik mbi tryezën e negociatave.
Ish-kryetari i Komisionit parlamentar për Siguri Kombëtare, Heshmatollah Falahatpisheh, shkoi edhe më tej duke thënë se, sipas vlerësimit të tij, “lufta është e sigurt”. Ky është vlerësim politik i tij, jo konstatim zyrtar i shtetit iranian. Ai argumenton se ndërmjetësimi intensiv i Katarit mund të jetë shenjë se palët rajonale kanë parë sa afër një konfrontimi të ri ndodhen Washingtoni dhe Teherani.
Por tabloja ka ndryshuar pjesërisht që prej publikimit të analizës më 3 nëntor.
Pas takimit me kryeministrin e Katarit, Presidenti Donald Trump tha se lufta me Iranin është “efektivisht e përfunduar ushtarakisht” dhe vendosi të mos urdhërojë goditje të reja për momentin. Megjithatë, bllokada amerikane vazhdon dhe forcat amerikane mbeten të gatshme të reagojnë nëse situata ndryshon.
Në Teheran, megjithatë, Mohsen Rezaei deklaroi më 10 nëntor se aktualisht nuk po zhvillohen negociata direkte me SHBA-në. Irani vazhdon të kërkojë një përgjigje të qartë amerikane ndaj kushteve të tij, ndër to fundin e bllokadës dhe hapa të tjerë përpara rifillimit të negociatave.
Katari vazhdon ndërmjetësimin. Doha thotë se po përpiqet të shmangë përshkallëzimin, ndërsa kryeministri i Katarit ka vazhduar kontaktet me Washingtonin dhe evropianët.
Nga ana tjetër, Marco Rubio u ka thënë ministrave të G7 se SHBA do të vazhdojë t’i imponojë Iranit kosto të rënda ekonomike, duke sinjalizuar se pezullimi i sulmeve nuk do të thotë fund i presionit amerikan.
Pra, historia më e madhe nuk është vetëm nëse Trump dhe Teherani do të arrijnë marrëveshje.
Është se Irani po përgatit paralelisht dy narrativa për publikun e vet.
Nëse diplomacia funksionon, reformistët mund të thonë se negociatat e shpëtuan vendin nga një luftë tjetër.
Nëse dështon, krahu i fortë tashmë po përgatit argumentin se konflikti ishte i pashmangshëm dhe se vendi duhet të përgatitet për një përballje më të gjatë.
Kjo është arsyeja pse titujt e gazetave iraniane sot mund të jenë po aq të rëndësishëm sa lëvizjet e anijeve dhe avionëve në Gjirin Persik.
