Një analizë e thellë mbi ngjashmëritë tronditëse mes inteligjencës ruse në 2022 dhe asaj izraelite në 2026: Pse agjencitë më të fuqishme dështuan të parashikonin qëndrueshmërinë e kundërshtarëve?
Historia po përsëritet në mënyrën më brutale të mundshme. Ashtu si FSB-ja ruse i premtoi Putinit një marshim 3-ditor në Kiev me lule nga popullata, edhe Mossad-i i garantoi Netanyahut një revolucion të brendshëm iranian brenda ditësh. Të dyja shërbimet ranë në të njëjtin kurth: nënvlerësimin e rezistencës kombëtare dhe mbivlerësimin e dëshirës së popullit për t’u “çliruar” nga jashtë.
Arsyeja kryesore e kësaj ngjashmërie qëndron te burimet e informacionit. Si Rusia, ashtu edhe Izraeli, u mbështetën te grupet e ekzilit (opozita në mërgim), të cilët, të etur për pushtet, krijuan një realitet të rremë. Ata i shitën Uashingtonit dhe Moskës idenë se regjimet përkatëse ishin “kështjella prej letre” që do të shembeshin me goditjen e parë.
Një tjetër pikë takimi është keqllogaritja e psikologjisë popullore. Inteligjenca ruse nuk e kuptoi se agresioni do t’i bashkonte ukrainasit rreth Zelenskyt, ashtu si Mossad-i nuk llogariti se bombat mbi Teheran do ta detyronin popullsinë të rreshtohej pas regjimit për hir të mbijetesës kombëtare, pavarësisht urrejtjes për teokracinë.
Kjo ka krijuar atë që analistët e quajnë “Lufta pa Exit Strategy”. Kur plani A (kolapsi i shpejtë) dështon, fuqitë ushtarake mbeten të bllokuara në një luftë konsumi pa fund. Sot, Trump dhe Netanyahu po përballen me të njëjtin makth që përjetoi Putini: një armik që nuk dorëzohet dhe një kosto njerëzore e financiare që rritet çdo orë.
Në fund, pyetja mbetet: A janë këto agjenci vërtet kaq të paafta, apo liderët politikë ushtrojnë presion mbi to për të prodhuar raporte që justifikojnë luftën? Rezultati është i njëjtë: miliarda dollarë të djegur dhe mijëra jetë të humbura për shkak të një fantazie gjeopolitike që nuk u bë kurrë realitet.
