Tetë vite pas ndarjes nga jeta të Ilir Kamerajt, bashkëluftëtari i tij, Sejd Tolaj, ka rikthyer në kujtesë një nga episodet që, sipas rrëfimit të tij, i ka mbetur i pashlyer nga lufta në Kosovë: betejën e 3 gushtit 1998 në Qafën e Milishevcit dhe përpjekjen për ta shpëtuar Kamerajn e plagosur.
Në një rrëfim përkujtimor, Tolaj kujton Kamerajn jo vetëm si bashkëluftëtar, por si njeriun të cilin ai dhe shokët e tij refuzuan ta linin pas, edhe kur vetë ndodheshin nën rrezik.
Sipas Tolajt, më 3 gusht 1998, rreth 100 luftëtarë ishin nisur drejt Shqipërisë me synimin për të siguruar armatim më të avancuar për luftën në Kosovë. Por në Qafën e Milishevcit, në orët e hershme të mëngjesit, grupi ra në pritë. Tolaj rrëfen se pasuan luftime të ashpra, nga të cilat humbën jetën Naim Bajraktaraj, Isa Balaj, Beqir Mehmetaj dhe Naim Gjukaj, ndërsa disa të tjerë u plagosën.
Mes të plagosurve rëndë ishte edhe Ilir Kameraj. Pikërisht këtu nis pjesa më personale e kujtimit të Tolajt.
Ai tregon se së bashku me disa bashkëluftëtarë e morën Kamerajn e plagosur dhe nisën ta bartnin nga Qafa e Milishevcit drejt Strellcit të Epërm, ku duhej t’i jepej ndihma e parë mjekësore.
Por gjatë rrugës, sipas tij, mbi ta u shfaq një helikopter i forcave serbe, duke e bërë situatën edhe më të rrezikshme.
Megjithatë, ata vazhduan. “Në ato momente nuk mendonim për veten. Mendonim vetëm për shokun tonë të plagosur. Iliri ishte njëri prej nesh dhe ne nuk mund ta lëmë pas”, kujton Tolaj.
Kameraj i mbijetoi plagëve të marra gjatë luftës. Pas përfundimit të saj, ai vazhdoi jetën dhe shërbimin ndaj komunitetit, duke punuar për vite si zjarrfikës në Komunën e Deçanit.
Por për Tolajn, kujtimi më i fortë mbetet ai i 3 gushtit 1998: bashkëluftëtari i plagosur, rruga drejt Strellcit të Epërm dhe vendosmëria e shokëve për të mos e braktisur.
“Do ta kujtoj atë moment kur helikopteri i forcave armike ishte mbi ne, por për asnjë çast nuk të lëshuam. Sepse në luftë mund të humbësh shumëçka, por shokun nuk e lë pas”, shkruan Tolaj në përkujtimin e tij.
Tetë vite pas vdekjes së Kamerajt, Tolaj thotë se kujtimi për të dhe për bashkëluftëtarët e rënë vazhdon të mbetet i gjallë.
Në fund të rrëfimit, ai përkujton edhe Naim Bajraktarajn, Isa Balajn, Beqir Mehmetajn dhe Naim Gjukajn, të cilët, sipas dëshmisë së tij, ranë atë ditë në Qafën e Milishevcit.
“Ata ranë për lirinë që ne e gëzojmë sot. Lavdi e përjetshme të gjithë të rënëve për lirinë e Kosovës!”, përfundon Tolaj.
