(BOSTON) – Një betejë ligjore dramatike që ka zgjatur me dekada ka arritur në një pikë kthesë historike: Gjykata e Lartë Gjyqësore e Massachusetts (SJC) ka vendosur se vdekja e një të dënuari nuk e ndalon kërkimin për të vërtetën shkencore. Vendimi i datës 27 shkurt 2026 hap rrugën për testimin e ADN-së në rastin e Shawn Tanner, një njeriu që kaloi 34 vite në burg duke bërtitur pafajësinë e tij deri në frymën e fundit.
Misteri i vitit 1988 dhe vdekja e Tanner
Në prill të vitit 1988, Shawn Tanner, asokohe një truprojë në një klub nate, u arrestua për vrasjen e Mary Harris në një motel në Dartmouth. Harris u gjet e mbytur me një çorape. Edhe pse Tanner pranoi se kishte pasur marrëdhënie me viktimën atë natë, ai dëshmoi se ajo ishte gjallë kur ai ishte larguar dhe se kishte parë një burrë tjetër duke hyrë në dhomë.
Pa prova të ADN-së, të cilat nuk ishin të disponueshme në atë kohë, Tanner u dënua me burgim të përjetshëm bazuar kryesisht në dëshminë e një miku. Ai vdiq në shtator 2022 nga një kancer agresiv në tru, vetëm pak kohë pasi u lirua me liri me kusht për arsye mjekësore, pa e parë kurrë emrin e tij të pastruar.
Lidhja me “Vrasësin e Autostradës”
Testimi i ADN-së nuk është i rëndësishëm vetëm për familjen e Tanner. Avokatët e tij dhe familjarët e viktimave të tjera besojnë se gjurmët gjenetike në dhomën e motelit mund të çojnë te “Vrasësi i Autostradës në New Bedford” (New Bedford Highway Killer). Ky vrasës serial famëkeq mendohet se ka vrarë të paktën nëntë gra në vitin 1988, saktësisht në kohën kur Tanner u arrestua.
Jill Paiva, vajza e njërës prej viktimave të vrasësit serial, u bashkua me thirrjen për testim: “Nuk ka rëndësi nëse është një guralec, nuk e dini se çfarë do të gjeni nën të nëse nuk shikoni,” deklaroi ajo, duke kërkuar që ADN-ja të krahasohet me bazën kombëtare të të dhënave.
“Interesi Shoqëror” mbi procedurat ligjore
Prokuroria e Bristol County luftoi me forcë kundër testimit, duke argumentuar se urdhri i gjykatës u bë “i pavlefshëm” (null and void) në momentin që Tanner vdiq. Megjithatë, Gjykata e Lartë (SJC) e hodhi poshtë këtë pretendim me një argument që do të mbetet në analet e drejtësisë: ekziston një “interes shoqëror” për të identifikuar vrasësit e vërtetë, pavarësisht nëse i dënuari është gjallë apo jo.
Provat e “zhdukura” dhe hapi i radhës
Një pikëpyetje e madhe mbetet mbi integritetin e provave. Gjatë procesit, u zbulua se mbetjet nën thonjtë e viktimës – prova më e rëndësishme që mund të mbante ADN-në e vrasësit gjatë përleshjes – nuk ishin dërguar në laborator nga policia shtetërore, pavarësisht urdhrit fillestar të gjykatës.
Tashmë, me vendimin e ri të Gjykatës së Lartë, shteti është i detyruar të vazhdojë testimin e plotë të të gjitha materialeve të ruajtura, përfshirë çarçafët dhe peshqirët e përgjakur. Nëse ADN-ja e një personi të tretë gjendet në këto prova, kjo jo vetëm që do të shpallte Tanner të pafajshëm pas vdekjes, por mund të zbulonte më në fund identitetin e një prej vrasësve serialë më misteriozë të historisë.
