“Paralajmërimi” i Aleksandër Lukashenkos ndaj Vladimir Putinit u shndërrua në një pikë kthese në marrëdhënien Rusi–Bjellorusi, sidomos pas valës së protestave të vitit 2020. Në thelb, Lukashenko e riformuloi krizën e brendshme bjelloruse si një problem të sigurisë rajonale për Kremlinin: nëse regjimi i tij rrëzohej nga mobilizimi qytetar, kjo – sipas logjikës së tij – mund të shërbente si shembull dhe “infeksion politik” edhe për Rusinë.
Kjo qasje e afroi interesin e Putinit me mbijetesën politike të Lukashenkos. Nga një partneritet shpesh transaksional (ku Minsku negocionte çmime energjie, kredi dhe hapësirë politike), marrëdhënia nisi të zhvendosej drejt një formule më të pabarabartë: Rusia si garantuese kryesore e stabilitetit të regjimit bjellorus.
Pas 2020-s, u rrit ndjeshëm gatishmëria e Moskës për të ofruar “sigurim politik” dhe instrumente presioni, ndërkohë që Lukashenko humbi një pjesë të madhe të hapësirës së manovrimit. Një pasojë e dukshme ishte ringjallja dhe përshpejtimi i projekteve të integrimit në kuadër të “Shtetit të Unionit”, me marrëveshje dhe “harta rrugore” në fusha ekonomike e administrative – hapa që e lidhin më shumë ekonominë dhe institucionet e Bjellorusisë me Rusinë.
Dimensioni ushtarak u thellua sidomos pas vitit 2022, kur Bjellorusia u shndërrua gjithnjë e më shumë në hapësirë strategjike për Rusinë – duke rritur peshën e varësisë së Minskut nga Kremlini dhe duke e bërë marrëdhënien më pak “mes dy aleatëve” dhe më shumë “mes një qendre vendimmarrjeje dhe një sateliti funksional”.
Megjithatë, edhe në këtë varësi, Lukashenko ka tentuar të vendosë një vijë të kuqe: jo bashkim formal apo “gëlltitje” institucionale e Bjellorusisë. Mesazhi i tij ka qenë se integrimi mund të shkojë larg në ekonomi e siguri, por pa e humbur simbolikisht shtetësinë.
Në fund, “paralajmërimi” nuk e barazoi raportin Minsk–Moskë; përkundrazi, e vulosi një marrëdhënie ku Lukashenko siguroi mbijetesë afatshkurtër, ndërsa Rusia fitoi ndikim afatgjatë – ekonomik, politik dhe strategjik – mbi Bjellorusinë.
