“Këshilli i Paqes” i Trumpit vendos afatin e fundit për Hamasin; SHBA kërkon dorëzimin e armëve si kusht të vetëm për paqen afatgjatë në Rripin e Gazës.
Kërkesa pasqyron padurimin në rritje të administratës Trump, e cila dëshiron të “mbyllë dosjen” e Gazës për t’u fokusuar në projektet e mëdha ekonomike të rajonit.
Për herë të parë, Uashingtoni nuk po flet më vetëm për armëpushim (cease-fire), por për një çarmatim (disarmament) të plotë, duke e vënë grupin militant përballë zgjedhjes: ekzistencë politike pa armë ose asgjësim ushtarak.
Ky ultimatum vjen në një kohë kur suksesi i fundit me Iranin i ka dhënë Trumpit një “kapital politik” të jashtëzakonshëm për të diktuar kushtet e tij në Lindjen e Mesme???
Analiza: “Arti i Marrëveshjes” në rrënojat e Gazës
Lëvizja e fundit e “Këshillit të Paqes” tregon se administrata Trump po aplikon të njëjtin model që funksionoi me Teheranin: kërcënimin me forcë dërrmuese për të nxjerrë lëshime maksimale. Për Trumpin, lufta në Gazë është një pengesë për “Paktet e Abrahamit 2.0” dhe ai nuk ka ndërmend të lejojë një konflikt të stërgjatur që dëmton imazhin e tij si “paqebërësi i madh”.
Administrata ka ndryshuar rrënjësisht qasjen. Atje ku diplomatët e vjetër kërkonin kompromis mes palëve, “Këshilli i Paqes” kërkon kapitullim teknik të Hamasit. Ideja është e thjeshtë: pa armë, nuk ka konflikt; pa konflikt, Gaza mund të rindërtohet me miliarda dollarë investime nga shtetet e Gjirit, duke u kthyer në një qendër tregtare buzë Mesdheut.
Ky ultimatum e vendos lidershipin e Hamasit në një pozicion të pamundur. Nëse refuzojnë, ata rrezikojnë të përballen me një operacion ushtarak të mbështetur fuqishëm nga teknologjia dhe inteligjenca amerikane (siç pamë në Iran). Nëse pranojnë, ata pushojnë së qeni një forcë ushtarake. Trump po luan me “letrën e padurimit”, duke i treguar botës se koha e negociatave të pafundme ka mbaruar.
