Nga Teherani po vijnë dy mesazhe që në pamje të parë duken kontradiktore.
Një zyrtar i lartë i qeverisë iraniane i tha Kyodo-s se Irani është i gatshëm ta rihapë Ngushticën e Hormuzit brenda shtatë ditësh, nëse Shtetet e Bashkuara ndërmarrin hapat e parë për lehtësimin e bllokadës dhe presionit ushtarak.
Por pothuajse paralelisht, kryetari i Parlamentit, Mohammad Bagher Ghalibaf, deklaron se Irani “nuk do të dorëzohet” dhe se Hormuzi nuk do të rihapet derisa Washingtoni të përmbushë kushtet e Teheranit. Ai ka thënë gjithashtu se Irani duhet “të luftojë dhe të negociojë”, duke përdorur diplomacinë vetëm kur ajo i shërben interesave iraniane.
Në thelb, këto deklarata nuk përjashtojnë njëra-tjetrën: oferta për shtatë ditë është kushtëzuar pikërisht me lëvizjen e SHBA-së, ndërsa Ghalibaf po këmbëngul se një hapje pa plotësimin e kushteve iraniane do të shihej si kapitullim.
KUSH FLET REALISHT NË EMËR TË IRANIT?
Në sistemin iranian, përgjigjja nuk është një person i vetëm.
Kushtetuta i jep Udhëheqësit Suprem kompetencën për të përcaktuar politikat e përgjithshme të shtetit dhe për çështjet e luftës e paqes. Këshilli Suprem i Sigurisë Kombëtare përcakton politikat e mbrojtjes dhe sigurisë brenda asaj vije, ndërsa vendimet e tij hyjnë në fuqi pas miratimit të Udhëheqësit.
Pra, Ghalibaf është një zë shumë i fuqishëm politik, por jo i vetmi që përcakton vijën e Iranit. Mesazhi final për Hormuzin dhe marrëdhëniet me SHBA-në varet nga struktura më e gjerë e udhëheqjes iraniane.
